Ik stond in het hart van de Isis-tempel, het heiligste gedeelte waar ooit de priesters en priesteressen hun ceremonies deden, en iets in mij zei: ik ben thuis.
We waren met een bootje naar het eiland gevaren, en nog voordat we aanlegden was mijn ziel al vooruitgevlogen. Ik wilde naar binnen, naar dat hart, voordat de drukte kwam. En toen ik daar stond met mijn ogen dicht, rook ik de oliën en de kruiden die er ooit brandden, en hoorde ik de sistrums en de oude klanken alsof het tempelleven nooit was opgehouden. Geen idee hoe lang ik daar stond. Ik wist alleen dat ik niet meer weg wilde.
Op zulke momenten krijg ik de vraag die me de laatste tijd zo vaak gesteld wordt, meestal met een klein lachje erbij. Egypte? Jullie? Wat heeft een opleidingsinstituut in NLP, hypnose en systemisch werk te zoeken tussen tempels die ouder zijn dan bijna alles wat de mens ooit bouwde?
Eerlijke vraag. En ik wil hem eerlijk beantwoorden, want het antwoord raakt ook aan waarom Life's Essence bestaat.
Eerst even dit: het is geen reisje
We hebben niet op een regenachtige dinsdag bedacht dat we wel zin hadden in iets exotisch en er een spiritueel jasje omheen gehangen om het te kunnen verkopen. Als dat de bedoeling was, hadden we het onszelf een stuk makkelijker kunnen maken.
Om uit te leggen wat het wel is, moet ik je vertellen wat we hier eigenlijk doen, dag in dag uit. Er komt iemand binnen die vastloopt. Iemand die een patroon meedraagt dat niet meer van deze tijd is, die ergens onderweg is vergeten wie hij was voordat de wereld hem vertelde wie hij moest zijn. En in het werk dat we dan samen doen, met NLP, met hypnose, met systemisch kijken naar waar iemand uit voortkomt, gebeurt telkens hetzelfde. Ik leer hem niets nieuws. Ik help hem iets terug te vinden dat altijd al in hem zat, alleen bedekt geraakt onder laag na laag van aanpassing en vergeten.
Dat is de rode draad onder alles wat we doen. We vullen niet, we lichten de sluier op. En precies daar komt Egypte binnen.
Wat de tempels altijd al waren
De tempels langs de Nijl zijn niet gebouwd om naar te kijken. Ze zijn gebouwd om in te wérken. Het waren plaatsen van inwijding, waar mensen samenkwamen om bewustzijn te ontwikkelen, om de grote overgangen in hun leven te markeren, om zichzelf te leren kennen op een laag die het dagelijks leven nooit aanraakt. Werkplaatsen van de ziel, eeuwen voordat wij woorden hadden als zenuwstelsel of onbewuste.
En wat die oude bouwers wisten over de mens, raakt verbazend vaak aan wat wij vandaag opnieuw aan het ontdekken zijn. In de Horus-tempel in Edfu staat op de muren het gevecht tussen Horus en Set uitgehouwen, bewustzijn dat worstelt met het ego, en iedereen die ooit door een echte crisis ging voelt bij die beelden iets van herkenning in zijn maag. Op diezelfde muren staat de liefde tussen Horus en Hathor, het mannelijke en het vrouwelijke die elkaar weer vinden. Dat verhaal speelt vandaag nog even hard als toen.
En in de Hathor-tempel in Dendera, waar de kleuren na al die duizenden jaren nog op de muren staan, vonden we kamers die rond geluid gebouwd zijn. Je gaat er zachtjes neuriën, je zoekt de toon, en op het moment dat je hem raakt begint je hele lichaam mee te trillen. Kippenvel van je kruin tot in je tenen. Mensen die precies wisten wat klank met een mens doet, hebben die ruimtes met opzet zo gemaakt.
Dat zijn geen sprookjes en geen toevallige versieringen. Het zijn kaarten van de menselijke binnenwereld, getekend door mensen die er buitengewoon goed naar gekeken hadden. En toen ik dat tussen die muren voor het eerst werkelijk voelde, viel er iets op zijn plek. Dit is wat wij ook doen. Alleen staan wij in een praktijkruimte, en zit deze beweging hier al duizenden jaren in de stenen.
Wat er gebeurde bij Sekhmet
Laat me je vertellen wat me overkwam bij en met Sekhmet.
Sekhmet is de leeuwingodin. Kracht in haar puurste vorm, en tegelijk een diepe, dragende liefde. Ik maakte contact met haar, legde mijn ene hand op haar hand en mijn andere op de staf die ze vasthoudt. En toen viel de wereld om me heen weg. De ruimte, de mensen, alles. Ik stond met haar samen in een veld, we gingen omhoog, we draaiden, en overal om me heen goud licht en sterren. Een lichtstroom die me optilde. Beam me up, dacht ik nog, want zo voelde het letterlijk.
Ik vertel dit nuchter, ook al klinkt het dat niet. En ik beloof niemand dat hem hetzelfde overkomt, want dat zou ik niet kunnen waarmaken. Maar het laat wel zien waartoe deze plekken in staat zijn, wanneer je er binnenkomt met een open hart en iemand naast je die het veld kan dragen.
Waarom een tempel doet wat een praktijkruimte niet kan
Ik geloof in het werk dat we in onze eigen ruimte doen, met heel mijn hart. En toch ben ik eerlijk genoeg om te erkennen dat een plek iets toevoegt wat je thuis niet kunt namaken.
In de Osiris-kapel staat een valse deur, een deur van zeven lagen, waarvan gezegd wordt dat het ooit poorten waren naar andere dimensies. Ik ging ertegenaan staan en raakte hem aan, en het voelde alsof er handen om me heen sloten en me naar binnen trokken. Mijn hart begon te bonzen, mijn lijf reageerde voordat mijn hoofd iets begreep, de tranen stonden in mijn ogen voor ik wist waarom.
Dat is geen verbeelding. Het is wat er gebeurt op een plek die duizenden jaren lang voor precies dit doel is gebruikt, als je er komt met de bereidheid je te laten raken. Op zo'n plek gaat het werk dieper, en sneller. Een patroon dat zich thuis maandenlang voor je verstopt, laat zich daar in één middag zien.
En juist dáár ligt de reden dat wij dit begeleiden zoals we het begeleiden. Want een deur openzetten zonder iemand die je helpt naar binnen te gaan en weer veilig terug, dat is niet genoeg. Heel veel mensen reizen naar Egypte, worden diep geraakt, en komen thuis met een prachtige herinnering die langzaam vervaagt tot een foto in een album. Wij doen het omgekeerde. We vangen op wat zich laat zien, we bedden het in je lichaam in, in je keuzes, in je leven van daarna. Daarom is het bij ons geen rondreis. Het is een opleidings- en inwijdingsreis.
Wat de plek je leert, ook in de chaos
Dat het werkt onder álle omstandigheden, liet Egypte zelf zien op een manier die ik niet had kunnen verzinnen.
Op een rustdag zochten we een mooi plekje in de tuin om te mediteren. We zaten amper, of het personeel kwam aanzetten. Luid pratend, een waterkraan die met enorm kabaal werd opengedraaid, en alsof dat nog niet genoeg was kwam er een grasmaaier bij. Oorverdovend. We konden Esther nauwelijks meer verstaan.
En weet je wat we deden? We bleven gewoon zitten. Rustig, naar binnen gekeerd, bij onszelf, terwijl het kabaal om ons heen raasde. We rondden lachend en voldaan af, niet omdat we ons lieten wegjagen, maar omdat we klaar waren. En het mooiste kwam daarna: op het moment dat wij wegliepen, viel al het werk stil, en gingen zij precies op onze plekjes zitten.
We hebben er hartelijk om moeten lachen. Eigenlijk was het de hele reis in één klein moment samengevat. Of het nu chaos is of stilte, je kunt leren staan en bij jezelf blijven. Dat is geen mooi spiritueel idee. Dat is iets wat je in je lijf meeneemt naar huis, naar je werk, naar je relaties, naar elke situatie waarin het rumoer je vroeger zou hebben meegesleurd.
Waarom ik dit samen met Esther doe
Deze reis komt niet uit een marketingplan. Ze ontstond op een avond in november 2025, toen ik met Esther meereisde door Egypte. Esther is spiritueel begeleider, heeft een hart van goud en begeleidt mensen op innerlijk en energetisch niveau. Daarnaast reist zij al jaren naar dit land en kent het tot in de vezels. Wij zijn al een paar jaar vriendinnen en eindelijk konden we een keer samen reizen. Ik bracht mee wat ik in al die jaren in onze opleidingen heb opgebouwd. En op een avond, ergens in die eerste dagen, bleek dat we los van elkaar dezelfde gedachte hadden gehad. Wat als we deze twee werelden samenbrengen, de plek en het werk, zodat ze niet naast elkaar bestaan maar in elkaar overvloeien.
We hebben het niet uitgedacht aan een tekentafel. We hebben het herkend op het moment dat het zich aandiende, en zo zijn de mooiste dingen in mijn leven altijd ontstaan. Esther is op haar laatste reis trouwens op zoek gegaan naar nieuwe parels, plekken die nog niet op de gebaande paden liggen, zodat we die kunnen inweven waar Egypte het toelaat. Want het land verandert, en de reis mag meebewegen.
Dus, waarom Egypte
Omdat het hetzelfde werk is dat we hier al jaren doen, op de plek waar dat werk vandaan lijkt te komen. Omdat de tempels een veld bieden dat geen praktijkruimte kan evenaren. En omdat het oplichten van de sluier, het terughalen van wat altijd al van jou was, nergens zo direct in je lijf landt als daar.
Toen ik na de Isis-tempel terugkwam in het hotel, voelde ik het in elke cel: welkom thuis, en ik heb hier nog iets te doen. Dat laatste laat me niet meer los. Het is de reden dat ik dit niet één keer wil meemaken, maar steeds opnieuw, en dat ik anderen wil meenemen in dat veld van licht en herinnering.
Het is geen reisje. Het is de kern van Life's Essence, op de plek waar die kern vandaan komt.
En als je dit leest en er beweegt iets in je, een stille herkenning, een gedachte die blijft hangen, dan mag je daar gerust naar luisteren.
*Egyptian Inner Mastery is onze twaalfdaagse opleidings- en inwijdingsreis naar de tempels van Egypte, ergens tussen 12 en 24 oktober 2026. We reizen met een kleine groep van maximaal tien mensen, onder begeleiding van Linda Commandeur (Life's Essence) en Esther Vaders (Academy4Life). Lees alles over de reis, of meld je aan voor een van onze gratis online webinars waarin je een klein stukje van het werk zelf ervaart.*
